Accountants, fiscalisten, advocaten en medisch specialisten op één hoop?
Het was een prettig gesprek. Ik was in het Gooi en we spraken over het verhogen van de hospitality van de medewerkers in een zorginstelling: parkeerwachters, bewakers, restaurantmedewerkers, schoonmakers, etc. De facility-manager, waarmee ik sprak, had voorheen in het bedrijfsleven gewerkt en je kon aan hem merken dat hij nog altijd moest wennen aan de zorg als branche. Cynisch zegt hij: “Patiënten komen altijd wel, daar hoef je geen reclame voor te maken. Waarom zouden we dan klant(patiënt)vriendelijk moeten zijn?”
Wat hem het meest ergerde was het gedrag van vooral medisch specialisten: “Jaren gestudeerd, maar nooit skills aangeleerd om sociaal te communiceren. Noch met een patiënt, noch naar hun medewerkers of collega’s. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, maar die kun je op de vingers van één hand tellen.”
‘Mijn’ facility-manager zat wel op zijn praatstoel, want hij vertelde dat zijn ervaringen in het bedrijfsleven met o.a. advocaten en notarissen precies hetzelfde waren. “Het lijkt wel of ze zich meer voelen dan anderen, waarom weet geen mens” zo vertelde hij lichtelijk geïrriteerd.
Niet alleen voor accountants en fiscalisten verplichten de brancheorganisaties dat hun leden zich blijven scholen, dat geldt ook voor advocaten en notarissen. Zij moeten per jaar een minimum aantal punten te halen. Vroeger kon dat alleen op kennisniveau, maar tegenwoordig ook met communicatieve vaardigheden. Skills dus!
Reeds veel accountants en fiscalisten, vooral de partners en vennoten, trainen zichzelf (praktijkgericht dus!) om commercieel te excelleren of coachend leiding te geven. Want dat is hen tijdens de opleiding niet geleerd. Heel vreemd dat er maar gewoon van hen verwacht wordt dat hun talenten en competenties liggen op het gebied van ondernemerschap, commerciële vaardigheden en coachend leiderschap. Het is toch ook zinloos om een Belgische Knol in te schrijven voor de races op Ascot, net zo zinloos als het is om een Arabische volbloed een ploeg door de vette klei te laten trekken!
Wat zou er moeten gebeuren om de medisch specialisten zo ver te krijgen dat zij in hun communicatieve vaardigheden willen investeren? Zou het helpen wanneer we hen laten zien of ze een Belgische Knol zijn of een volbloed Arabier?
Heeft u een tekst, column of publicatie voor deze website? 
Heeft u een idee of suggestie voor deze website? 
Wilt u op de hoogte blijven? Abonneer u op onze 
Alle inhoud © 2012
ja, zucht Rob..je hebt wel gelijk. Toch mogen we niet generaliseren.
De jongere generaties specialisten en dienstverleners die jij noemt hebben dat i.h.a. niet of veel minder. Voor de ouderen die het aangaat zou moeten gelden.” Hoe groter mens …hoe nederiger ze zijn …humilitas dus..!.”. Zo herken je mensen die werkelijk wat voorstellen.
groeten,René
Beste Rob,
Je artikel doet me denken aan een optreden jaren geleden op een juridisch congres.
Voor een kaarrttruc heb ik de voornaam nodig van een toeschouwer, welke ik op de gekozen kaart noteer. Bij de bestuurstafel vraag ik dus aan één van de heren: “Meneer, mag ik u vragen wat uw voornaam is?” Waarop de man met een zeer geaffecteerde stem antwoordde: “Dat vind ik wel een zeeer impertinente vraaag!”
De behoefte die in je op komt om te vragen: “In welke wereld leeft u?” heb ik onmiddellijk onderdrukt. Ik sta er immers als entertainer en niet om iemand de les te lezen. Z’n buurman had er geen probleem met het geven van z’n voornaam en ik kon dus gewoon verder gaan.
Groetjes,
Ferry