Schiet mij maar lek

Een ervaren HR adviseuse vertelde mij vorige week een verhaal over haar freelance werkzaamheden bij een grote Nederlandse onderneming. Naast alle administratieve rompslomp waar een gemiddelde manager zich niet in wil verdiepen, was ze veel tijd kwijt aan contact maken met mensen. Verbinding maken. En dan juist met die mensen die de verbinding met de onderneming kwijt zijn. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik haar hoe deze mensen hun verbinding zijn kwijtgeraakt, als deze er al was en wat de rol van de manager hierin was.

Geen moment had ik twijfel dat zij deze verbinding met mensen kon leggen en al haar talenten zou gebruiken om de manager te ondersteunen om het team of teamlid op de rit te houden. Ze sprak warm en ontwapenend en ze gaf me het gevoel er te mogen zijn. Toch bleef ik nieuwsgierig naar wat de manager naliet waar zij voor ingehuurd moest worden. Waarom leerde ze de manager niet om even innemend te zijn? Dan is het probleem toch opgelost en hoeft zij niet ingehuurd te worden om keer op keer brandjes te blussen?

Het bleek helaas niet zo simpel. “Want er zijn nu eenmaal veel mensen met een energielek.” “Een WAT?”, vroeg ik verbaasd. “Een energielek?” Ik heb in het verleden lekkende kranen gehad, een lekkend dak in de keuken waardoor ik midden in de nacht tijdens een heftige storm met stromende regen de bladeren uit de verstopte goot moest halen en toen ik nog voetbalde had ik wel eens een lekke bal. Maar een energielek? Nooit van gehoord. Ook nooit gehad. Ik vroeg me af waar het dan lekte bij die mensen, maar die vraag was nog nooit gesteld dus daarop moest ze mij het antwoord schuldig blijven.

Wel legde ze uit dat mensen met een energielek ervaren dat er storende factoren (met name op de werkvloer) zijn waardoor ze de energie verliezen om hun werk te kunnen doen. En als je eenmaal iets verloren bent, is het lastig om het weer terug te vinden. Daar is namelijk geen afdeling ‘gevonden voorwerpen’ voor. Meestal zijn de veroorzakers de managers, maar soms ook werkdruk of bepaalde taken. En dan ineens als donderslag bij een heldere hemel begint de energie te lekken. Onzichtbaar, maar waar.

Maar hoe kan het dan dat sommige mensen wel last van die storende factoren hebben en anderen niet? Kan het aan de BETEKENIS liggen die deze specifieke mensen aan die factoren geven? Moeten we misschien bij onszelf te raden gaan hoe wij intern omgaan met de situaties en mensen of werkzaamheden? Als je vroeger moeilijkheden had met iets waar niemand moeite mee had, zat er een steekje bij je los. Gaat dat in de toekomst heten dat je lek bent? Krijgen we straks in plaats van coachen en HR medewerkers een ‘stoppen’-medewerker en ‘ontstoppers’? Waar gaan we heen met deze wereld? Schiet mij maar lek.

Over Ben Steenstra, de auteur
Steenstra (1973) heeft als creatief entrepreneur verschillende ondernemingen opgezet. Hij is strateeg, marketing- & communicatieadviseur en vijftien jaar eigenaar van Quince, een succesvol internationaal reclamebureau, gevestigd in Amsterdam en Boedapest. In zijn boek ‘IK BEN niet alleen op de wereld’ (co-auteur Wassili Zafiris) beschrijft hij de implementatie van een nieuwe ondernemingsvorm; meaningful profit, de gulden middenweg tussen profit en non-profit.
nl.linkedin.com/bensteenstra